Trophy hunting

Posted on 1st Aug 2015 -

I'm sorry, this one is only in Dutch :-) I'll translate it in English one of the following days...

De schutter van de bekendste leeuw van Zimbabwe, tandarts Walter Palmer, is ondergedoken. Op de deur van zijn praktijk hangen posters waarop de tandarts een "lafaard" en een "moordenaar" wordt genoemd. Ocharme. Het is een puur westerse emotie om zo boos te worden over een dode leeuw horen we nu. En: we snappen het weer niet. Nu ja, wat valt daar aan te snappen, aan iemand die een kick krijgt van het doden van een weerloos, bedreigd dier?

Wie het verhaal niet kent, was wellicht op een andere planeet de jongste dagen. Walter Palmer, een tandarts uit Minnesota, heeft tegen betaling van meer dan 50.000 dollar in Zimbabwe Cecil doodgeschoten, de leeuw die boegbeeld was van het nationaal park Hwange. Hij was onderdeel van een onderzoeksproject van de universiteit Oxford en droeg een gps-halsband. De leeuw dankte zijn beroemdheid aan zijn populariteit onder de toeristen en werd het gezicht van het nationaal park waarin hij leefde. Toeristen betaalden veel geld zodat ze Cecil op de foto konden zetten.

Cecil werd 's nacht uit het nationale park gelokt waar hij woonde. Daarna werd hij met pijl en boog beschoten en raakte hij gewond. De volgende dag vond Palmer de gewonde leeuw en maakte hem af.

Onze vriend heeft ondertussen spijt betuigd dat hij Cecil heeft omgelegd. Alleen: hij heeft geen spijt over het feit dat hij een pak geld betaalt om elke zoveel maanden ergens in de wereld een bij voorkeur zeldzaam dier dood te gaan maken, gewoon omdat hij dat leuk vindt. Shit, gewoon de verkeerde leeuw, speelt er in zijn hoofd nu. In een excuus naar zijn patiënten toe stelt Palmer dat het een probleem van de media is, die de zaak buiten proporties heeft geblazen. Zomer, komkommers, al die dingen he.

Het probleem zit in je hoofd

Wel, beste tandarts, het is geen probleem van de media. Het is een probleem in je hoofd. De essentie van de zaak is dat de meesten onder ons het niet verkropt krijgen dat iemand een dier vermoordt omdat hij dat leuk vindt. Zo leuk dat hij er fortuinen voor neerlegt.

Bovendien zijn de meesten onder ons ervan overtuigd dat de wereld sowieso een mooiere plaats is als leeuwen, ijsberen, olifanten, luipaarden er nog een plaats in het wild hebben. Palmer heeft de jongste jaren minstens 43 exemplaren van bedreigde diersoorten vermoord. In datzelfde excuus naar zijn patiënten geeft hij ook gewoon toe dat hij het leuk vindt: hij heeft het over een "activity I love". En, het was in zijn ogen legaal, en weet je, als het mag, wat kan er dan in godsnaam mis mee zijn?

Illusie

Here's some news, dentist: heel veel mensen, de meesten echt wel, vinden wat je doet verwerpelijk. Het gaat hen niet zozeer over het feit dat je Cecil hebt vermoord, de verkeerde en toevallig de populairste leeuw in Afrika (hoewel: had u er al van gehoord?).

We hebben het bijzonder moeilijk met die hele industrie waar mensen geld betalen om voor hun plezier een majestueus schepsel aan z'n einde te helpen en dat dan bovendien nog verantwoorden door te stellen dat het doel de middelen heiligt. Die illusie, dat trophy hunting goed is voor de duurzaamheid van de fauna, de zaken van de natuur in evenwicht helpt houden en bovendien nog aardig geld opbrengt voor die sukkelaars in bijvoorbeeld Afrika, die illusie is te doorprikken met het gemak waarop klojo's als Palmer zo'n beest omleggen.

Remember Axelle?

Ook al omdat we met lede ogen moeten vaststellen dat het blijkbaar alleen maar erger wordt. Een goed jaar geleden was er die WK-babe, dat überbelgische knappe mieke dat voor onze Duivels aan het supporteren was. Bleek ook al in Afrika beesten te zijn gaan schieten. Het liet een vies smaakje achter in onze mond.

Er was die veiling in Dallas om één van de 5.000 nog resterende zwarte neushoorns te mogen gaan doodschieten. Eén of andere jan-mijn-kloten legde daar 350.000 dollar voor neer. In april tweette Ricky Gervais een foto van een blonde trut die lachend poseerde naast een giraf die ze had vermoord. De moeder van vijf antwoordde doodleuk dat ze er geen seconde spijt van had, en weet je, 't was niet echt een jonge giraf, hij zou toch doodgegaan zijn. "By shooting him, I have honoured his life by making his body useful to locals: his tail will make jewellery and his bones can make other things". Jezus. En: "I'm no game biologist, but there is no question that hunters contribute the most to the welfare of wildlife."

Links versus rechts

De dame in kwestie was inderdaad geen biologe. Anders zou ze zo'n onzin niet uitslaan. Telkens zijn de heren en dames jagers verwonderd dat die dingen ons degouteren. Sommigen hebben zelfs geprobeerd om er een links versus rechts-discussie van te maken, wat alleen maar bewijst in wat voor een bizarre, ziekelijke realiteit die mensen leven. Als we beginnen geloven dat het doden van iets voor je plezier fundamenteel neerkomt op een politiek ideologische discussie, dan kunnen we misschien maar beter ineens de stekker uit onze maatschappij trekken, euthanasie plegen en het gewoon allemaal teruggeven aan de dieren.

Drie procent

In de jaren zestig waren er nog 70.000 zwarte neushoorns, nu nog 4.999 dus. De populatie van Afrikaanse leeuwen is iets van een 32.000, wat de helft minder is dan 30 jaar geleden. De lijst is lang van lotgenoten in het dierenrijk. Zeggen dat een bedreigde diersoort neerschieten bijdraagt tot de duurzaamheid ervan is hetzelfde als even met een waaiertje wuiven en zeggen dat je global warming aan het stoppen bent.

Het argument dat het geld dat neergelegd wordt om een bedreigd dier af te schieten, ook daadwerkelijk helpt in conservatie, is overigens onzin. Amper drie procent van dat geld vindt z'n weg naar projecten die echt helpen om dieren van uitsterven te houden. Eenzelfde percentage gaat effectief naar de plaatselijke bevolking. Het meeste verdwijnt gewoon in de zakken van de professionele jagers en de bedrijven waar die voor werken die de schiettoerist moeten begeleiden.

In de zeven Afrikaanse landen waar je tegen betaling dieren kan gaan doodschieten, genereert dat jaarlijks iets van een 200 miljoen euro. Sowieso is dat 100 keer minder dan wat in diezelfde landen toeristen jaarlijks binnenbrengen die gewoon foto's van die dieren willen nemen.

(Te) simpele oplossing

Tiens, hier is een idee: als die heren en dames die nu betalen om bedreigde dieren te kunnen vermoorden omdat ze (zeggen) ervan overtuigd zijn dat ze daardoor bijdragen aan het voortbestaan ervan en omdat ze eigenlijk die dieren toch zo graag zien nu eens gewoon dat geld geven en niet schieten? Ze doen het uiteindelijk toch voor de dieren beweren ze?

Het is ook te makkelijk om de fout alleen maar te leggen bij de landen die de vergunningen verkopen. In een ideale wereld zouden ze dat inderdaad niet mogen doen, maar, en da's dan weer een moeilijke: zijn we bereid om hen daarbij te helpen? Of om het even heel concreet te stellen; is iedereen die nu gedegouteerd is bereid om z'n portemonnaie open te doen en te geven in de mate dat dat niet meer nodig zou zijn? Laat ons eerlijk zijn: nee. Dat gaat niet gebeuren. Er is nog iets.

Nuances

Hoewel ik het zelf nooit zou kunnen, ben ik al in delen van de wereld geweest waar het jagen op sommige dieren wel degelijk te begrijpen valt. Er zijn immers nog steeds mensen op deze planeet, steeds minder weliswaar, die dat echt moeten doen om te overleven. Je kan hen oneerbiedig primitief noemen, of stellen dat de tijd hun geïsoleerde gemeenschap nog niet heeft ingehaald. Mijn ervaring is dat die mensen niet voor de lol beesten vermoorden, integendeel, ze nemen wat ze nodig hebben, en dat soort, nou ja, stammen, heeft doorgaans ook best strikte regels over wanneer wat gedood mag worden opdat toekomstige generaties dat ook nog zouden kunnen doen.

Er is nog een andere uitzondering: soms moet het wel degelijk gebeuren om het natuurlijk evenwicht in stand te houden. Je kan er immers niet om heen dat we als mens nu eenmaal al duizenden jaren impact hebben, en dat de natuur zich daar toch wel wat heeft naar gezet in sommige delen van de wereld. Wetenschappelijk ondersteund en verantwoord ingrijpen is dan vaak ook voor het geheel van de fauna niet zo'n slechte zaak.

We zijn leeuw, toch voor 90 % dan

Wat jagers zoals Palmer niet snappen, los van het feit dat de meesten normale mensen niet die kronkel in hun hoofd hebben die het doden van iets "plezant" maakt, is dat we ondertussen weten dat we eigenlijk zelf niet meer zijn dan slimme beesten. We delen 96 % van ons DNA met chimpanzees bijvoorbeeld. Maar ook 90 procent van de genen van zowel die kat bij je thuis als die leeuw die doodgeschoten is.

We weten dat we gezamenlijke voorouders hebben, hoewel we daar even moeten voor teruggaan, maar hey, 90 miljoen jaar geleden waren leeuw en mens nog hetzelfde. Het punt is hier: we leven niet meer in een wereld waar we onszelf mogen beschouwen als iets wat één of ander godheid uit klei boetseerde vanuit het idee dat we beter waren dan de rest van de sculptuurtjes die - duh - geschapen werden. We leven in een wereld waarvan we weten dat we misschien wel slimmer zijn, maar niet per se beter. En dat dat eerste vooral verantwoordelijkheid met zich meebrengt.

Een paar weken geleden ging ik 's ochtends de post uithalen en stond aan de andere kant van de straat toch geen reetje zeker? Ik weet niet hoe het met u zit, maar mijn eerste reactie was niet meteen "shit, ik heb mijn kruisboog niet bij". Nee, het was "wow". De tweede was: "dat het nu maar stilletjes terug het bos in gaat voor een pipo het overhoop rijdt".

Andere discussie & kicks

Ik ga ervan uit dat de meesten onder ons zo denken, en ik ben er eigenlijk van overtuigd dat omdat we zo denken de wereld aangenamer is. Uiteraard zijn we allemaal in zekere mate hypocriet. Natuurlijk kunnen we genieten van dat stukje vlees op ons bord. Maar dat is een heel andere discussie, eentje die het ook wel verdient om gevoerd te worden, maar het is niet waar dit over gaat.

Dit gaat over hoe mensen doden voor de kick van het doden en dit gaat over gezond verstand dat dicteert dat het echt wel idioot is om zeldzame dieren bewust nog zeldzamer te maken. De realiteit is dat we als maatschappij ondertussen beslist hebben dat we noch het eerste noch het tweede tolereren. En het is waarom de Palmers van deze wereld geen respect verdienen, waarom er een einde moet komen aan de dingen die hij doet.

Bonus: twee extra bedenkingen

Hier is nog iets interessant. Zeker niet allemaal, maar het grootste deel van de idioten die veel geld neerleggen om bedreigde dieren dood te schieten, komen uit landen waar ze bijzonder lakse wapenwetten hebben. Laten we gewoon even eerlijk zijn: de Verenigde Staten op kop. Deze week dook een - tenminste voor mij - bijzonder schokkend filmpje op van een manneke van vier dat aan het spelen is met een echt pistool en "speelt" dat hij zijn zusje, dat niet eens kan lopen, "gaat vermoorden".

De papa filmt het, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De kleine, die zijn eigen naam nog niet kan schrijven, toont in dat filmpje dat hij verdomd goed weet hoe dat wapen werkt. Hoe hij er de kogels moet insteken, hoe de safety af moet voor hij zou kunnen schieten... De helft van de reacties in de VS daarop zijn er van afgrijzen. De andere helft vindt het blijkbaar knap dat iemand van die leeftijd al "weet hoe hij met een vuurwapen moet omgaan".

In dezelfde week viste weeral (het is een paar maanden geleden nog eens gebeurd) een kleine van twee jaar die met zijn mama aan het winkelen was in een shopping mall de revolver van moederlief uit haar sacoche en schoot zijn moeder dood. En ging er alweer een gestoorde man (hoe noem je zo iemand anders?) aan het schieten in een bioscoop.

En hoe meer die dingen gebeuren, hoe minder Amerikanen blijkbaar de link kunnen leggen tussen hun lakse wapenwetten en de tragedies die gebeuren met vuurwapens in hun midden. Je kan toch niet anders meer dan concluderen dat een groot deel van de mensen in wat dan de leidende natie op deze planeet heet te zijn, gewoon dol is op schieten en geweren en geen benul meer heeft van wat die dingen aanrichten.

The Purge-mindset

Een tweede extra bedenking is deze: de bedragen die een select groepje mensen neerlegt om het plezier van iets te doden te kunnen beleven, zijn in mijn ogen hallucinant. We hebben het hier over mensen die makkelijk elk jaar het bedrag van een mooie gezinswoning, iets waar de meesten onder ons met twee een leven lang moeten voor gaan werken, overhebben om een paar keer de kick van het doden te kunnen beleven.

Je hebt misschien The Purge gezien. Science fiction hoor. Alleen, het is al ooit gebeurd. Op het hoogtepunt van het Romeinse rijk, dat veel mensen nog beschouwen als het fundament van onze huidige beschaving, werd er door compleet gedegenereerde Romeinen geld betaald om slaven te kunnen jagen (en vermoorden). Vandaag de dag is dat gelukkig het domein van urban myths en spannende films, maar je kan jezelf de vraag stellen welke grenzen mensen nog kunnen trekken die zonder verpinken fortuinen leggen om een fantastisch dier om te leggen voor de kick. Want het probleem met kicks is toch dat die steeds groter moeten worden, niet?